over stilte en aandacht
over wat blijft wanneer het beeld vertraagt.
Stilte is geen afwezigheid van beeld.
Ze ontstaat niet door minder te tonen, maar door aandachtiger te kiezen wat mag blijven.
In mijn werk zoek ik niet naar het spectaculaire of het onmiddellijke.
Ik ben geïnteresseerd in beelden die zich pas tonen wanneer het tempo vertraagt:
wanneer kijken tijd krijgt, wanneer vormen niet meteen vastliggen, en wanneer het beeld niet alles tegelijk wil zeggen.
Beelden die niet alles tegelijk prijsgeven, maar ruimte laten voor een tweede, trager kijken.
Tijdens het werken verdwijnt er vaak meer dan er verschijnt.
Details lossen op, randen worden minder scherp, achtergronden verliezen hun beschrijvende functie.
Niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat ze het beeld niet mogen overstemmen.
Een beeld hoeft niet overal betekenis te dragen.
Niet elk deel vraagt om uitleg of nadruk.
Sommige delen mogen zwijgen, zodat andere delen gehoord kunnen worden.
Leegte is daarbij geen gemis.
Ze is een actief onderdeel van het beeld.
Ze bepaalt het ritme, geeft adem aan vormen,
en nodigt de kijker uit om zelf aanwezig te zijn.
Het moment waarop ik stop, is zelden het moment waarop alles uitgewerkt is.
Het is het moment waarop extra informatie niets meer toevoegt, waarop het beeld zichzelf kan dragen
zonder verdere verduidelijking.
Die stilte is geen eindpunt.
Ze is een toestand.
Een uitnodiging om langer te blijven kijken, en om aandacht te geven aan wat zich niet opdringt.
"Winter as Silence" - 2025
In dit werk staat niets centraal!
De boom verankert het beeld, maar trekt de aandacht niet naar zich toe.
Hij staat niet los van zijn omgeving, maar lijkt erin op te gaan.
De bodem is opgebouwd uit zachte, herhaalde toetsen.
Kleuren schuiven over elkaar heen zonder scherpe overgangen of duidelijke grenzen.
Wat voorgrond lijkt, is dat slechts tijdelijk.
Tijdens het werken verdwijnen accenten even vaak als ze verschijnen.
Lijnen worden afgezwakt, contrasten teruggenomen,
tot het beeld niet langer vraagt om gelezen te worden,
maar om bekeken te blijven.
Het moment waarop ik stop, is niet het moment waarop alles gezegd is, maar waarop verdere verduidelijking niets meer toevoegt.
Zo ontstaat stilte niet als thema,maar als gevolg van aandacht.
In dit detail rechts verschuift de aandacht van het motief naar de overgang.
De stam wordt niet scherp afgelijnd, maar loopt geleidelijk over in de bodem.
De witte toetsen aan de voet van de boom suggereren sneeuw,
maar blijven bewust onbepaald.
Tijdens het werken wordt hier niet verder gedefinieerd.
De randen blijven zacht, kleurvlakken overlappen elkaar,
en lijnen verliezen hun richting.
Wat zichtbaar is, hoeft niet eenduidig te zijn.
Deze keuze vertraagt het kijken.
De blik kan zich niet vastzetten op één punt,
maar beweegt mee met kleine verschillen in toon en textuur.
Het beeld vraagt geen lezing, maar aandacht.
Door op dit punt te stoppen, blijft de overgang open.
Niet alles wordt benoemd of uitgewerkt,
zodat het beeld ruimte laat voor wat de kijker zelf waarneemt.
fragment "Winter as Silence" - 2025