Van kijken naar beeld
Een schilderij begint niet met pastel, maar met kijken. Niet vluchtig, niet beschrijvend, maar aandachtig en langzaam.
Een referentiefoto is voor mij geen doel, maar een vertrekpunt. Ze bevat informatie, maar nog geen beeld.
Wat mij interesseert, is niet wat zichtbaar is, maar wat blijft hangen — de stilte, de spanning, het licht dat iets suggereert zonder het uit te leggen.
De referentie als aanleiding
Ik gebruik foto’s om terug te keren naar een moment, niet om het te reconstrueren. De camera registreert alles; het oog kiest.
Sommige details verdwijnen meteen, andere blijven aandringen.
Daar begint het werk: in het loslaten van het overbodige, en het bewaren van wat essentieel voelt.
Tonen vóór kleur
Voor er kleur verschijnt, zoek ik naar toon. Licht en donker vormen de ruggengraat van het beeld.
In een tonenstudie gaat het niet om schoonheid, maar om draagkracht: waar rust ontstaat, waar spanning mag blijven, waar het oog kan ademen.
Zonder een stevige toonstructuur blijft kleur oppervlakkig. Met een sterke toon kan zelfs een beperkt palet spreken.
Kleur als keuze
Kleur is geen invulling, maar een beslissing. Ik kies bewust — vaak minder dan de werkelijkheid aanbiedt.
Niet elke tint krijgt een plaats. Sommige kleuren zwijgen beter dan ze spreken.
In kleurenstudies zoek ik naar samenhang: hoe warm en koel elkaar beïnvloeden,
hoe verzadiging wordt afgeremd door toon, hoe sfeer ontstaat door beperking.
Wanneer het beeld ontstaat
Er komt een moment waarop studies geen antwoorden meer geven, maar richting.
Dan verschuift de aandacht van denken naar doen.
Pas dan komt pastel op papier. Niet om te zoeken, maar om te spreken.
Wat volgt is geen kopie van de referentie, maar het resultaat van kijken, kiezen en luisteren — tot het beeld zichzelf begint te dragen.